Halim Ghodbane is een kunstenaar die met Adobe Illustrator akelig realistische vectortekeningen maakt. Als ik dit soort vakmanschap laat zien aan anderen hoor ik (naast bewonderende uitroepen als "Zooo... die heeft veel te veel vrije tijd!") regelmatig de vraag "Maar waaróm toch in vredesnaam? Als je iets fotorealistisch wilt maken maak je toch gewoon een foto?"

Natuurlijk ligt één van de redenen om te tekenen erg voor de hand: je kunt de weergave van de realiteit volledig naar je hand zetten. Maar er is een andere, zwaarwegender reden om zoveel tijd en energie te stoppen in een fotorealistische tekening. Vectortekeningen zijn fundamenteel andere koek dan bitmaps. Een bitmap (zoals een foto) bestaat uit pixels, die bij vergroting onmiskenbaar zichtbaar worden als de hoekige bouwblokken van de afbeelding. Zolang je camera genoeg megapixels heeft en je niet té sterk vergroot, valt dat effect nog wel mee. Maar ga je naar posterformaaat, of abri-formaat, dan zie je al snel de 'korrel'. Vectortekeningen bestaan niet uit pixels, maar uit mathematische formules waarmee de lengte, richting, hoek en dikte van elke afzonderlijke lijn is vastgelegd. Die waarden kun je naar hartelust vergroten - de afbeelding blijft gestoken scherp. De enige praktische beperking is de grootte van je 'canvas', van rijstkorrel tot flatgebouwgevel of voetbalveld. Meer weten? Bekijk de tutorial hoe je een foto omwerkt tot vector, de zogenaamde gradient mesh techniek.

Veel meer van dit fraais op Halim's website, en natuurlijk op Highside, bij Koji Masui, Ussa Methawittayakul, Bert Monroy, Takashi Morisaki...

Toegegeven, MSNBC is een tikkeltje 'links van het midden'. Maar deze score doet vermoeden dat Neil Young's boodschap is aangekomen (lyrics van 'Let’s impeach the president' na de break).

(lees meer)

This war is not a just war. Israel is using excessive force without distinguishing between civilian population and enemy, whose sole purpose is extortion. That is not to say that morality and justice are on Hezbollah's side. Most certainly not. But the fact that Hezbollah "started it" when it kidnapped soldiers from across an international border does not even begin to tilt the scales of justice toward our side.

Ze'ev Maoz, professor politicologie aan de universiteit van Tel-Aviv, legt zijn hoofd op het hakblok in een uitgebalanceerd artikel in Haaretz. Zijn pleidooi lijkt - getuige de reacties - voorlopig helaas aan dovemansoren gericht.

Vanmorgen vroeg verdwenen twee sinaasappelen, een peer, een limoen en een grote handvol zomerkoninkjes in de fruitpers. De machine slaagt erin een verbazingwekkend kleine hoeveelheid 'droge afvalstof' over te houden en dus blijkbaar vrijwel alle vitamientjes in het opvangreservoir-met-schuimscheider te laten belanden.

Wel jammer dat je alles bij elkaar (fruit schoonmaken of schillen, ontkronen en zonodig in vulopening-compatible brokken snijden, persen, machine demonteren, de onderdelen schoonmaken en alles weer assembleren) pak 'm beet een half uur zoet bent. Dat stond er niet bij op de verpakking, destijds... Vanwege die omslachtige procedure mag het apparaat maar zelden zijn kunstje vertonen, een lot dat hij deelt met veel teveel apparaten in ons huishouden. Gelukkig smaakte het resultaat prima, stukken beter dan het er uit ziet

Stichting De Westerse Bijbel is opgericht door bezorgde gelovigen, die het gevaarlijk vinden dat dit mooie boek steeds meer misbruikt wordt door religieuze fanatiekelingen. Er staan geweldige dingen in, zolang je ze in de juiste context leest. Jezus sprak wijze woorden, maar we mogen nooit en te nimmer vergeten dat Hij een timmerman was. Geen econoom. Net zo min als de schrijvers van het Oude Testament verstand hadden van markten en investeringen.

Stichting De Westerse Bijbel voegt het Woord naar de daad en heeft alle passages waar de Westerse christenen toch niets mee doen uit de bijbel verwijderd. Ze hebben alles wat niet past bij de 21^e eeuw weggeknipt: geen woord meer over geld, materialisme, armoede, onrecht of gerechtigheid. Een heidens karwei, maar blijkbaar toch nog een stuk eenvoudiger dan de daad bij het Woord voegen.

Gisteren was een prachtige, emotionele dag. Het fijne van een online familie is dat Mutti en Annelies dat allemaal al prima in woorden hebben gevat - beter dan ik nu zou kunnen. Mijn multimediale aanvulling vindt u na de break.

(lees meer)

Toen wij (ik en wereldomroep collega Hans Jaap Melisse) arriveerden op een heuveltje met uitzicht op haret Hreik, ontploften binnen vijf minuten de eerste raketten. Daarna tien minuten pauze en opnieuw raketten. Enorme klappen, grote rookwolken. De derde reeks raketten die ontploften waren dermate luid dat m'n oren er nog een klein beetje van toeteren. Als het, staand op anderhalve kilometer al pijn doet, kun je je voorstellen wanneer je daar nog altijd woont.

Situatie hier vrij normaal. Af en toe een raketinslag, maar ik moet zeggen dat het allemaal al een beetje begint te wennen.

Sommige mensen beschikken over een groot aanpassingsvermogen, gezien de paar dagen die tussen bovenstaande quotes zitten. GPD-journalist Harald Doornbos woont in het kruitvat Beiroet en doet doorlopend verslag via zijn weblog. Korte, fragmentarische stukjes, merkbaar in haast geschreven, vergezeld van indringende foto's.

Altijd handig, wat extra hulp.

Zoooo, we zijn al weer bijna een week verder. In die tijd heb ik maar één dag gewerkt - tenminste, in de zin van betaalde arbeid. Dankzij de tarp was het in de tuin prima toeven, ondanks de tropische temperaturen. Van alle tips om jezelf koel te houden hebben we dan ook vooral het 'laat de computer uit' ter harte genomen, waardoor u verstoken bleef van updates. Dat maken we goed, echt waar.

We hebben overigens niet gelummeld, maar juist stevig doorgebuffeld. Eerst de ene helft van de kamer vrijmaken door alle meubels naar de andere helft te slepen. Het lege deel parketvrij maken en grondig schoonmaken. Ondervloer vervangen, laminaat eroverheen. Zodra eenderde van de kamervloer zo was vernieuwd begon het gevecht om de ruimte. Steeds meer meubels verhuisden terug, zodat we weer even verder konden. Andere spulletjes werden tijdelijk naar buiten gebonjourd om ruimte te creëren, waaronder de drie koffiezetters die ons huishouden rijk is. De koffie zelf zat ergens ver weg in een doos, dus veel nut dienden ze ook niet meer. Zelfs de flesopeners waren zoek, maar ja, dan pak je toch een A4-tje?

Toen de vloer er voor driekwart in lag kwam Colder enthousiast binnenstuiven na een uitlaatbeurt, nog aangelijnd. De riem trok strak en kieperde twee uit de hengsels gelichte deuren om. Ze vielen als dominostenen tegen de achterkant van de grenen AV-kast aan, die op zijn beurt met een sierlijke boog voorover dook om zich in de nieuwe vloer te boren. Met de apparatuur er nog in. Mensen die mijn passie voor muziek en tick voor techniek kennen kunnen zich misschien iets voorstellen bij de omvang van de schade. Gelukkig is high-end apparatuur vaak ook vrij solide: de versterker, DVD-speler en tuner hebben het overleefd. M'n onvervangbare Sansui SR-636 draaitafel is echter gesneuveld. Het gegoten chassis en het zware draaiplateau zijn intact, maar de lichtgewicht arm en de chique pianolak behuizing hebben de val van anderhalve meter op de kale betonvloer niet overleefd. Een geprononceerde put in de nieuwe vloer markeert de plek waar de versterker zijn volle gewicht op het deurknopje liet neerkomen. De eerste (fikse!) deuk zit er dus in, dat scheelt weer.

Na drie dagen totale koffieonthouding kregen we afkickverschijnselen. Trillen, hoofdpijn, koude rillingen (het leek bij vlagen tien graden koeler), stress, het hele pakket. De koffiezetters stonden nog steeds afgedekt achterin de tuin en de koffie was nog niet teruggevonden. Op naar het restaurant van Ikea dus voor een heerlijke kop cappucino met aardbeiengebakje, versierde muffin of Zweedse appeltaart met vanillesaus (respectievelijk Rineke, Jochum en ondergetekende). En nog een gratis tweede kop koffie toe. Helemaal high van de cafeïne besloten we ter plekke alle grenen meubelen uit de zithoek te verbannen en over te stappen op Zweeds staal en glas. Bij auto's hadden we al ervaren dat die combinatie fraai, praktisch en schier onverwoestbaar is, dus waarom zou dat bij meubels anders zijn? Met onze Volvo volgeladen reden we huiswaarts.

Maar dan stijlvol... (update: link aangepast, originele bron verdween achter registratie)

Keep watch, dear Lord, with those who work, or watch, or weep, and give your angels charge over those who sleep. Tend the sick, give rest to the weary, bless the dying, soothe the suffering, pity the afflicted, shield the joyous; and all for your love's sake.
(Book of Common Prayer, Evening Prayer II)

The Wounded Angel, in de binnentuin van St. Pancras church, opgericht ter nagedachtenis aan de slachtoffers van de aanslagen in de Londense metro. Rachel, die twee meter voor de bom in haar treinstel zat maar het overleefde, schrijft: "The statue was called the 'Wounded Angel' - a calm face carved in ( I think) quartz, wings suggested behind, the other half of the profile still unhewn and so appearing shattered."

Bijzonder: Rachel vecht niet alleen voor een onderzoek naar de gang van zaken (de regering Blair laat het nogal afweten wat dat betreft), maar ook tegen de afbraak van de democratie en tegen de 'database state', beide door de regering in gang gezet onder het mom van terrorismebestrijding. Een vrouw die de hoge prijs van vrijheid en privacy aan den lijve heeft ondervonden en er pal voor staat.

Eerder deze week werd ik uit een meeting gehaald. "Heb jij een net pak?" Ietwat bedremmeld wipte ik met mijn tenen op en neer in m'n sportsandalen, waarboven blote benen overgingen in een mosgroene driekwart broek met daar weer boven een nonchalant geel poloshirt dat de 'casual monday outfit' completeerde. Niet dat mijn werkgever casual monday's kent. Vroeger, toen het bedrijf nog in Amerikaanse handen was, vast wel. Maar nu niet meer. Ik wel, overigens. En casual tuesdays, en wednesdays. Eigenlijk is elke dag casual dag, tenzij ik gasten verwacht of we als managementteam vergaderen. Dan vermom ik me als manager. When in Rome...

(lees meer)