Wie - praatje bij het plaatje

Zondag 28 Juni 2020 om 10:16

Je kent vast het verhaal van de Star Thrower, geschreven door Loren Eisely. Een man loopt langs het strand en ziet een jongen steeds bukken, iets oprapen en het in de oceaan gooien. Als hij dichterbij komt, ziet hij dat het zeesterren zijn: 'In a pool of sand and silt a starfish had thrust its arms up stiffly and was holding its body away from the stifling mud. “It’s still alive,” I ventured. “Yes,” he said, and with a quick, yet gentle movement, he picked up the star and spun it over my head and far out into the sea. “It may live if the offshore pull is strong enough,” he said.'

De man ziet geen heil in die operatie. Zeesterren teruggooien is geen structurele oplossing: 'The star thrower is a man, and death is running more fleet than he, and along every seabeach in the world.'

Gert Jan Kole · Wie

De verteller loopt verder, maar het laat hem niet los: 'And now I lay on my agonized bed. “Love not the world,” the Biblical injunction runs. “But I do love the world,” I whispered to the empty room. I love its small ones, the things beaten in the strangling surf, the singing bird which falls and is not seen again, the lost ones, the failures of the world.” (...) I had seen the star thrower cross that rift and he had reasserted the human right to define his own frontier. He had moved to the utmost edge of natural being. I had been unbelieving, hardened by the indifference of maturity. (...) I arose with a solitary mission, to find the star thrower beneath his rainbow. I found him on a projecting point of land in the sweet rain-swept morning. Silently, I sought and picked up a still-living star, spinning it far out into the wave. I spoke once briefly. “I understand,” I said, “call me another thrower.” (...) Only then I allowed myself to think. He is not alone any longer. After us there will be others. We were part of the rainbow – like the drawing of a circle in men’s minds, the circle of perfection. (...) I picked and flung another star. I could feel the movement in my body. It was like a sowing – the sowing of life on an infinitely gigantic scale.'

Vaak wordt dat tweede deel ingekort tot iets simpelers, de jongen die zich opricht, nog een zeester teruggooit en iets zegt als: "Ik kan ze niet allemaal redden, maar voor deze ene is het het verschil tussen leven en dood". Oók waar, en heel bruikbaar als je mensen wilt bewegen om de spreekwoordelijke druppel op een gloeiende plaat te gooien.

Maar het verhaal gaat dieper dan dat. Eisely laat zien dat de zeesterrengooier niet alleen het leven van de zeesterren redt, maar ook zichzelf redt, zijn eigen menselijkheid redt van de apathie en de onverschilligheid. En dat zo'n levenshouding aanstekelijk is, zich als een olievlek uitbreidt. In zijn formulering zegt hij tegen de bijbel in te gaan, maar in mijn beleving zit hij juist precies op de weg naar menszijn die de bijbel wijst: heb God lief boven alles door je naaste lief te hebben als jezelf. Onvoorwaardelijke liefde - beginnend bij één mens, uitdijend op een oneindig grote schaal.

Dit en meer ging deze week door mijn hoofd. 20 juni was het Wereldvluchtelingendag, en de kampen in Griekenland zitten overvol doordat EU-lidstaten op grote schaal hun beloftes voor relocatie niet nakomen. Ook Nederland niet, dat slechts een fractie van de door ons toegezegde hulp daadwerkelijk bood. En ondanks petities met tienduizenden handtekeningen, acties van Stichting Vluchteling, Vluchtelingenwerk en Defence for Children, veertig CDA-afdelingen die een dringend beroep doen op staatssecretaris Broekers-Knol en meer dan 100 burgemeesters die zich bereid verklaren ze op te vangen, weigert de Nederlandse regering weeskinderen uit de vluchtelingenkampen te halen. Ze ziet geen heil in die operatie, het is 'geen structurele oplossing'. Voor de vorm gooien we een zakje geld de Middellandse Zee in, over de hoofden van de stervende sterren heen, om de schijn van ons menszijn op te houden.

Het deed me denken aan een lied van Liselore Gerritsen, bekend geworden door de uitvoering van Herman van Veen: 'Wie'.

Wie heeft de zon uit jouw gezicht gehaald
Wie heeft het licht in jou gedoofd
Wie heeft je rooie wangen bleek gemaakt
Wie joeg de dromen uit je hoofd
Wie brak jouw kleine hart
Kleurde je ogen zwart
Wie is niet nagekomen wat hij heeft beloofd?

Wie heeft jou net als ik te weinig lief gehad?

Dus dat werd 'm, de alweer veertiende toevoeging aan m'n nog immer uitdijende 'Songs in Isolation' playlist, de wekelijkse opname tijdens de 'intelligent lockdown' vanwege de Corona-pandemie. Je hoort in volgorde van opkomst: piano, hi-hat, klassieke gitaar, elektrische 5-snarige bass, Wurlitzer, stembanden, melodica, pianino en nog veel meer stembanden - allemaal 'played, recorded and mixed by GJ'.


Hiervoor: "We'll Meet Again - praatje bij het plaatje" | Hierna: "Write Every Day Down - praatje bij het plaatje" | Naar de voorpagina | E-mail Gert Jan

Reisgenoten



Verder lezen?

Klik op een van onderstaande 'tags' (indien aanwezig) om snel andere artikelen over dat onderwerp op KolesQueeste te vinden.


Gebruik de interne zoekmachine om KolesQueeste te doorzoeken:


Gebruik Google om KolesQueeste of de rest van het Internet te doorzoeken:

Reageer

Word even een reisgenoot en geef uw reactie:

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Geautomatiseerde spam is een plaag, beantwoord daarom deze simpele vraag.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.

P.S. Wil je een eigen plaatje naast je reactie? Registreer je emailadres dan op Gravatar.com!