2005 (een voorschot op een terugblik)

Zaterdag 31 December 2005 om 23:00

Nog een uurtje, dan ligt 2005 weer achter ons. Het was een bewogen jaar, met hoge pieken maar ook diepe dalen. Zodra het archief van KQ weer gerepareerd is (een aantal postjes is de kluts kwijt) krijgt u van mij een jaaroverzicht. Voor vanavond laat ik het bij een persoonlijk verhaal. Aan het begin van de zomer kregen Rineke en ik het bericht dat ik gedotterd kon worden. Mijn hele leven ben ik al hartpatiënt. Rineke en de kids weten dat natuurlijk, maar ons leven is zo ingericht dat we zo min mogelijk ‘last’ van de bijbehorende beperkingen hebben. Daardoor maakte mijn handicap geen wezenlijk deel uit van ons dagelijks bestaan maar speelde het meer een sluimerende rol, ergens op de achtergrond. Nu kwam het opeens op een hele confronterende wijze naar de voorgrond. Mijn hart ging achteruit, er moest worden ingegrepen. Tegelijk was de ingreep zelf een risico. Bij onderzoeken (catheterisaties) in voorgaande jaren had alleen al het via een catheter inspuiten van contrastvloeistof tot een hartinfarct geleid, waarna ik gereanimeerd moest worden. Dit keer zou een ballonnetje aan die catheter worden opgeblazen waarmee het vernauwde bloedvat zou worden opgerekt - en daarbij tijdelijk volledig afgesloten.

In de week voor de ingreep heb ik Psalm 121 bestudeerd. Grondtekst erbij, verschillende vertalingen ernaast, de psalm ‘eigen’ maken. Toen ik op de operatietafel lag en de paniek me om het hart sloeg sprongen de beginverzen van die psalm in mijn gedachten: "Ik hef mijn ogen op naar de bergen: vanwaar zal komen mijn hulp? Mijn hulp is van de Ene, de Maker van hemel en aarde." en een diepe rust kwam over me. Ik wist opeens zeker: het komt goed. Dat heb ik ervaren als hulp van God, ingebed en voorbereid in de blijken van zorg en betrokkenheid die Hij via de gemeente en Zijn woord, de bijbel, al had gegeven.

Na het dotteren - dat in alle opzichten een succes was - hernam het leven zijn gang. De medische kant werd al snel weer naar de vertrouwde achtergrond gedrongen door andere zorgen. Een jaar geleden heb ik zelf besloten te stoppen bij het bedrijf dat ik 6 jaar eerder zelf mee had opgericht, in vol vertrouwen dat God me een nieuwe plek zou geven. Dat had Hij ook gedaan: binnen de kortste keren kreeg ik een nieuwe job. Nu dreigde een faillissement voor dit bedrijf. Anderen besloten dit keer over mijn zakelijke toekomst en waar ik vorig jaar alles probleemloos aan God toevertrouwde had ik nu de grootste moeite met het ‘loslaten’, met slapeloze nachten als gevolg.

In die periode volgden Rineke en ik een ministry-cursus. Ministry is een vorm van gebed, waarbij twee personen bidden voor een derde persoon. De bidders gaan aan weerskanten van de gebedsvrager staan en bidden heel concreet voor een bepaalde situatie, in afwachting van wat God op dat moment door de Heilige Geest tot de ander wil zeggen. Tijdens de ministry-cursus ‘oefen’ je deze vorm van bidden ook. Zo ook tijdens de eerste avond, een tikje onwennig nog. Twee broeders baden voor me, waarbij ik mijn zorgen over het werk als gebedsonderwerp had aangedragen. Na het gebed zegenden ze mij. Toen zei één van hen: “Tijdens het gebed kreeg ik iets te zien waarvan ik niet goed weet wat ik ermee moet. Ik wil het je toch graag voorleggen. Ik zag bergen, hoge bergen. En ik moest denken aan psalm 121, je weet wel: waar komt mijn hulp vandaan.”

Tegelijk was het alsof de grond onder me begon te bewegen, zo slap voelden mijn knieën. Voor mij persoonlijk was het geen vraag wat ik hier mee moest: het was alsof God zijn vinger op me legde en zei “Maak je nou niet zo sappel jochie, Ik ben er toch. Weet je nog wel? Maandje geleden, op de operatietafel?” Dat kon de bidder natuurlijk niet weten - die vroeg zich af wat dat berglandschap te maken had met een IT-bedrijf in faillissement. Solliciteren in Zwitserland? De boel de boel laten en lekker op vakantie gaan? Onduidelijkheid troef, maar dat was meteen ook een les: je hoeft niet te interpreteren, alleen door te geven wat God je heeft laten zien.

Terugkijkend op 2005 is dat misschien wel het meest ingrijpende moment geweest. Die ervaring dat dwars door alles heen God er is, dat Hij naar ons omkijkt. En daarmee stappen we 2006 vol vertrouwen binnen. Gelukkig nieuwjaar!

Naar de voorpagina | E-mail GJ | drie reacties

Reisgenoten

gravatar for lijn

Mag ik jullie ook gewoon een heel gelukkig en voorspoedig 2006 wensen? ;-)

lijn (URL) · 01-01-’06 01:00 · Reageer op lijn

gravatar for Rineke

@ lijn:
Dat mag. ;-)

Rineke · 01-01-’06 21:23 · Reageer op Rineke

gravatar for terp

Ook van ons voor jullie een gezegend 2006! en ja de strijd om je niet ‘sappel’ te maken komt me bekend voor; ga binnen kort (denk ik) ons huis voor de tweede keer in 5 jaar uit de verkoop halen, als of Hij wil zeggen ‘hou nou toch eens op HIER wil ik je hebben’ …..

terp ( E-mail ) · 02-01-’06 15:05 · Reageer op terp



Verder lezen?

Klik op een van onderstaande 'tags' (indien aanwezig) om snel andere artikelen over dat onderwerp op KolesQueeste te vinden.


Gebruik de interne zoekmachine om KolesQueeste te doorzoeken:


Gebruik Google om KolesQueeste of de rest van het Internet te doorzoeken:

Reageer

Word even een reisgenoot en geef uw reactie:

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Geautomatiseerde spam is een plaag, beantwoord daarom deze simpele vraag.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.

P.S. Wil je een eigen plaatje naast je reactie? Registreer je emailadres dan op Gravatar.com!