Zout en licht

Maandag 30 Augustus 2004 om 08:39

Een volle dienst, gistermorgen - en een mooie. Vol vanwege de bevestiging van nieuwe ambtsdragers, de belijdenis van

en de van als tweede straatpastor voor de Utrechtse dak- en thuislozen. Mark preekte over Mattheus 5, vers 13-16:


U bent het zout dat de wereld leefbaar moet houden. Maar als u uw invloed verliest, wat moet er dan van de wereld worden? Weet u waar u dan nog goed voor bent? Om weggegooid en vertrapt te worden.

U bent het licht van de wereld; een hoog gelegen stad die straalt in de nacht, kan iedereen zien.

Men steekt immers geen lamp aan om er vervolgens een emmer overheen te zetten? Die lamp moet toch op een kandelaar staan en licht geven voor iedereen in huis?

Laat daarom ook uw licht voor alle mensen schijnen. Als zij dan de goede dingen zien die u doet, zullen zij uw hemelse Vader eren.

Dit gedeelte was 'aan de beurt' in Marks serie over de zaligsprekingen, maar het sloot ook wonderwel aan op de publicatie eerder deze week van een artikel over de Jeruzalemkerk in het Nederlands Dagblad. Een journalist van die krant had een paar passanten bevraagd over hun beeld van onze kerk. Hoewel ik het stuk journalistiek gesproken niet bijster goed vindt (met een duidelijke bias geschreven, tendentieus, een tekort aan diepgang en een surplus aan effectbejag) legt het toch de vinger bij een paar pijnlijke plekken. Tijd voor de zoutkorrels om uit de comfortzone van het zoutvaatje te stappen en de soep op smaak te brengen. Werk aan de winkel!

Naar de voorpagina | E-mail GJ | zeven reacties

Reisgenoten

gravatar for Marc

In welk opzicht vind je het stuk tendentieus of vooringenomen? Dit verhaal had waarschijnlijk over zo’n beetje elke kerk in Utrecht geschreven kunnen worden.

Marc ( E-mail ) (URL) · 30-08-’04 20:45 · Reageer op Marc

gravatar for Gert Jan

Precies, dat bedoel ik. ;-)

De strekking van het artikel stond van tevoren al vast. Het is geen artikel over de Jeruzalemkerk, maar een serie over hoe de kerken in het algemeen tekortschieten in openheid en uitstraling. De journalist kiest vervolgens een kerkgebouw en gebruikt een paar citaten van passanten als kapstok om zijn betoog aan op te hangen.

Een beproefde methode, op zich ook best geschikt om een boodschap over te brengen, maar tegelijk een techniek die zelden recht doet aan het ‘onderwerp’ – dat is immers eigenlijk helemaal niet het onderwerp, maar dient slechts ter illustratie.

Uit ervaring (wijkacties) en ‘onderzoek’ (gewoon vragen) weet ik dat de buurt helemaal niet zo negatief tegen de Jeruzalemkerk aankijkt: de activiteiten die op de wijk gericht zijn worden altijd goed ontvangen, verschillende clubs en verenigingen uit de buurt gebruik de zalen graag als vergaderruimte.

Wat niet wegneemt dat de kern van de boodschap natuurlijk (ook voor ons!) gewoon waar is, en dat het gebouw inderdaad een lelijke donkere blokkendoos is, weinig uitnodigend, en dat ook onze gemeente zelf wel wat aan haar uitstraling mag doen – to say the least.

Maar zoals ik de journalist ook al vertelde ligt onze focus niet primair op de wijk. Slechts twee gezinnen wonen in de wijk waar het kerkgebouw staat: de rest van de gemeente woont in de stad Utrecht of in een straal van 40km daarbuiten. We richten ons nu eerst op het toerusten van de gemeenteleden om in hun eigen sociale netwerk hun licht te laten schijnen. Tegelijk kijken we natuurlijk ook hoe we betere buren voor de wijk kunnen zijn: bijvoorbeeld door een creche te organiseren op zaterdagochtend, zodat pappie en/of mammie de handen even vrij hebben bij het boodschappen doen.

Gert Jan ( E-mail ) (URL) · 30-08-’04 21:34 · Reageer op Gert Jan

gravatar for Henk Algra

De Jeruzalemkerk vind ik binnen best een aantrekkelijk kerkgebouw (met o.a. een mooie akoestiek). Ik kan me voorstellen dat mensen ‘van buiten’ er anders tegen aan kijken, vanwege de geslotenheid van het gebouw. Dat geldt trouwens voor alle kerken van voor de 20e eeuw en voor een deel van de kerkgebouwen uit de 20e eeuw.

Even terzijde: het valt me totnutoe bij moskeeën op dat je daar nooit naar binnen kunt kijken, zelfs niet in de ontvangsthal. Misschien zou je juist van kerken (kerkgebouwen) in dat opzicht transparantie mogen verwachten. We zijn geen geheim genootschap: je mag best naar binnen kijken. Helaas blijkt dat een open gebouw ook weer extra vandalismegevoelig is. Vanwege dat vandalisme moest er om ons kerkgebouw een hek gezet worden…. Straks komt er – als je pech hebt – ook nog ‘Verboden Toegang’ te staan…

Met Gert Jan heb ik als niet-Utrechter – indruk is dus beperkt – het beeld dat de Jeruzalemkerk best een bepaalde naam heeft opgebouwd in de wijk. De betrokkenheid bij het straatpastoraat is zo’n zichtbare actie die niet verborgen blijft.

Wat wel als nadeel blijft (en dat geldt voor veel Nederlands Gereformeerde kerken) is dat de kerk een streekgemeente is. Persoonlijk is mijn ideaal dat een kerk vanuit de wijk werkt en zichtbaar is (zie de gemeenten in de USA die vanuit het werk in de wijk een enorme groei hebben doorgemaakt). Als leden ver weg wonen belemmert dat vaak het gewone contact (even binnen lopen). En dat hebben veel mensen ‘in de straat juist’ nodig. Een tussenvorm zou mijns inziens een open huis in de wijk kunnen zijn: een adres waar mensen uit de buurt terecht kunnen en waar ze een luisterend oor en een kop koffie vinden. De vrijwilligers in dat huis wonen dan niet in de wijk (helaas), maar ze zijn wel regelmatig in de wijk te vinden.

Daarnaast hebben gemeenteleden natuurlijk ook in hun eigen woonomgeving mogelijkheden, maar de combinatie kerk/activiteit in de wijk lijkt mij het meest ideaal. Helaas is de werkelijkheid weerbarstiger.

Henk Algra

Henk Algra ( E-mail ) · 31-08-’04 12:06 · Reageer op Henk Algra

gravatar for Hilda

Mijn ervaring is dat het straatpastoraat (of liever: de ervaringen van dak- en thuislozen en andere straatbewoners) een enorme zoutleverancier is. Voor de kerk, voor elke gelovige een verrijking als die ervaringen gehoord mogen worden.

Goed van Utrecht om een tweede pastor voor dat straatpastoraat aan te stellen. Hopelijk niet als afkoopsom, maar uit blijvende betrokkenheid.

Hilda ( E-mail ) · 31-08-’04 23:42 · Reageer op Hilda

gravatar for Gert Jan

@Henk:

we zijn nu nog druk bezig met het bewustmaken van de gemeente van het feit dat de buurt in elk geval een rol speelt bij het invullen van onze missionaire opdracht. Met hele praktische dingen, ook: zo is de kerk de afgelopen maanden verbouwd, waarbij de aannemer had voorgesteld om folie op de ramen te plakken waardoor je wel van binnen naar buiten, maar niet van buiten naar binnen kon kijken. Dat vergadert wel zo relaxed, zonder al die nieuwsgierige blikken van passanten. Ik was blij verrast dat de bouwcommissie mijn bezwaren tegen die folie direct oppikte en het plan naar de prullenbak verwees. Ik verwachtte dat de link tussen een missionaire opdracht en plakfolie de nodige uitleg zou vergen, maar een half woord was genoeg. Daar ben ik dan toch heel blij mee.

@Hilda:

Dat is een blijvend punt van aandacht, hoe betrekken we de gemeente goed bij het werk? Hoe kunnen we de gemeente geestelijk laten groeien door de ervaringen uit het straatpastoraat? En hoe voorkomen we dat de mensen die als ‘vooruitgeschoven pionnen’ expliciet een missionaire taak hebben gekregen (de straatpastors, maar ook Rineke en ik als missionaire ouderlingen) als excuustruus gaan dienen voor de gemeente, zo van: “als zij nu lekker missionair bezig zijn hoeven wij daar verder niet meer over na te denken”. Alle suggesties zijn welkom!

Gert Jan ( E-mail ) (URL) · 01-09-’04 10:15 · Reageer op Gert Jan

gravatar for Hilda

Hoi GertJan, mail me maar even privé. Ik kan denk ik vanuit mijn ervaringen wel meedenken. Excuustruus is een heel herkenbaar dilemma. Andere kant kan zijn een onwerkbare spagaat voor de pastores als zij ‘intermediair’ moeten zijn tussen beide groepen. Heb ik nogal wat mensen aan op zien branden.

Hilda ( E-mail ) · 01-09-’04 11:09 · Reageer op Hilda

gravatar for Mutti

Hilda heeft heel boeiende boeken hierover geschreven, die ik heel waardevol vind voor iedereen die in het pastoraat werkt. Ze getuigen van heel veel ervaring en inzet. Misschien kun je die te pakken krijgen?

En, o die gesloten kerken!! Ik vind ze een regelrechte vloek. Zo vaak hoor ik: ik zou graag eens even binnen willen kunnen lopen in een kerk, even een moment van stilte, even een moment op een plek die ze Huis van God noemen… maar doordat ze bijna allemaal gesloten zijn door de week, ook de meeste RK-kerken, tegenwoordig, voelt het vaak alsof God niet thuis is, en alsof de mensen die er zondags kerken het heil voor zichzelf willen houden.

En altijd weer, als ik dat hoor, denk ik, want doen al die brave gelovigen met de zegen die ze zondags meekrijgen, en waarvan het de bedoeling is om die door te geven en uit te delen in de week…

Geen menskracht, en geen geld, om door de week de kerk open te hebben en een kop koffie of thee te schenken, hoor ik vaak als excuus.

Over dat gebrek aan menskracht… ik geloof daar niet in. En dat gebrek aan geld? Als elk kerklid nou eens niet dat cd-tje zou kopen deze maand of de volgende maand, en het geld aan de kerk zou schenken voor koffie en thee voor gasten…, ik denk dat je dan al een heel eind komt.

En als de kerk door de week open is en bemensd, dan heb je echt geen hek nodig!

En al helemaal geen bordje ‘verboden toegang’.

Mutti · 01-09-’04 21:06 · Reageer op Mutti



Verder lezen?

Klik op een van onderstaande 'tags' (indien aanwezig) om snel andere artikelen over dat onderwerp op KolesQueeste te vinden.


Gebruik de interne zoekmachine om KolesQueeste te doorzoeken:


Gebruik Google om KolesQueeste of de rest van het Internet te doorzoeken:

Reageer

Word even een reisgenoot en geef uw reactie:

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Geautomatiseerde spam is een plaag, beantwoord daarom deze simpele vraag.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.

P.S. Wil je een eigen plaatje naast je reactie? Registreer je emailadres dan op Gravatar.com!