Plaatjes en reisverslag, deel II

Donderdag 29 Juli 2004 om 19:42

Tournesol

Onvermijdelijk in Frankrijk: velden vol zonnebloemen, zo ver het oog kan kijken. Deze exemplaren kwamen we tegen ten westen van Gap, onderweg naar Moulin de Piot, bovenop het Centraal Massief. De auto snorde lustig en terwijl de zon achter de bergen zonk reisden we steeds westelijker. 's Nacht tegen een uur of een reden we omhoog van Privas naar Aubenas, om van daaruit af te buigen naar Clermont-Ferrand. Zover kwamen we echter niet: toen ik halverwege Privas en Aubenas aan de kilometerslange afdaling begon bleek de versnellingsbak kuren te hebben. Zodra ik het gas losliet om op de motor te remmen ontkoppelde hij automagisch en stortten we ons ongehinderd de helling af, inclusief volle belading en met een extra duwtje in de rug van de 750kg zware vouwwagen.

Zweetdruppels parelden op m'n voorhoofd terwijl ik met opperste concentratie de combinatie door de haarspeldbochten laveerde, zorgvuldig de remdruk doserend - pompend remmen, flitste door m'n hoofd - en tegelijk proberend Rineke en de kids zo rustig mogelijk uit te leggen wat er aan de hand was, zodat er geen paniek zou uitbreken in de auto. De schijfremmen van de Volvo 740 hadden duidelijk moeite hadden met hun taak. Zo voorzichtelijk mogelijk rijdend in Aubenas aangekomen prezen we ons gelukkig een Volvo-garage te treffen. In het holst van de nacht streken we neer tussen de andere Volvo's op de parkeerplaats van het bedrijf, zetten snel de wagen op om slaapplaatsen te creëeren (lang leven het supersnelle en veelzijdige uitklapsysteem van onze Flyer Expedition) en wachtten vol vertrouwen de ochtend af. Toen de zon weer opkwam en de straat in een mum van tijd vol bedrijvigheid stroomde, bleef het verdacht stil bij de Volvo-garage. Navraag bij de groenteboer maakte duidelijk waarom: het bedrijf was drie jaar eerder gesloten. Bummer.

Het ANWB-steunpunt kon ons niet helpen. In een straal van tweehonderd kilometer bevond zich geen goede Volvo-dealer, meldde de dame vriendelijk, en zonder IRK-brief kon de wegenwacht niets voor ons doen. Hmmm... toen we jaren geleden in Zwitserland eens pech hadden was dat anders: de ADAC kwam, zag en overwon. We besloten zelf op zoek te gaan naar professionele hulp. De symptomen tekenden zich ondertussen steeds duidelijker af: geen motorrem meer, geen achteruit. Zodra het gas werd losgelaten ontkoppelde de bak, en pas als je gas bij gaf tot het punt waarop de motor sneller draaide dan de wielen, pakte hij weer op. Bij een koude motor deed alles het eventjes goed, maar dat was snel voorbij zodra de boel op temperatuur kwam. Alleen in de (hydraulisch gekoppelde) overdrive werkte de motorrem naar behoren. Voldoende gegevens om een diagnose mogelijk te maken, hoopte ik.

De eerste garagist krabde zich eens achter het oor en verklaarde te weinig van Volvo af te weten om dit probleem te kunnen doorgronden. De tweede maakte een ritje met de combinatie en verklaarde dat hij het fenomeen nog nooit was tegengekomen en ook niet snapte hoe het zou kunnen ontstaan - en dat hij daarom ook niet wist hoe het moest worden opgelost. De derde dacht dat z'n mensen er wel naar wilden kijken als ze terug kwamen van lunch, over een uurtje of drie. In de tussentijd belde ik onze eigen Volvodealer, maar ook die had geen suggesties. De vierde reed een rondje en constateerde zelfverzekerd dat het mankement in de versnellingsbak of de koppeling zat. Ha, dat wist ik zelf ook nog wel te vertellen! Maar kon hij het ook oplossen? Jawel, dacht hij; alles moest uit elkaar, een week of drie sleutelen. Yeah, right.

Moulin de Piot

Ondertussen waren we neergestreken op Moulin de Piot, een van de all-time favourites van de kinderen. Een beek met zwemmogelijkheden en een stroomversnelling, klimmen, woeste natuur, speeltoestellen en een kampvuurplaats bij de tent - altijd goed voor veel plezier. Bovendien een vrijwel puur Hollandse enclave in het hart van Frankrijk: een cultuurschok vergeleken met de 100% Franse campings waar we normaal verblijven, maar een mooie geleidelijke overgang voor de terugweg naar Nederland. Vanaf de camping belde ik met de reisverzekering. We hebben al jaren een permanente reisverzekering, die we nog nooit gebruikt hadden. Nu kon Interpolis eens laten zien hoe glashelder ze waren.

Wel, glashelder waren ze, maar om nu te zeggen dat we er blij van werden - nee. Wij bleken verzekerd: desgewenst werden we opgehaald, of ze kwamen een vervangende auto brengen. Helaas zonder trekhaak. En ook op de Volvo was niet gerekend: die bleef wat hen betreft staan. Ze konden wel een autoambulance regelen, maar dat werd niet vergoed door de verzekering omdat we geen aanvullende automobilistenhulpverzekering (mooi woord voor galgje!) hadden afgesloten. Hmmm. Thuis de kleine lettertjes nog maar eens lezen: wat heb je nu aan een repatriëring als je auto, vouwwagen en bagage in midden-Frankrijk blijven staan?

Maar wie niet sterk is, moet slim zijn. De Volvo had zich al een paar honderd kilometer stabiel gedragen: de symptomen waren duidelijk, en 'leeg' was er volgens mij veilig mee te rijden. Desgevraagd bevestigde de laatste monteur die conclusie. Hij verwachtte niet dat er meer schade zou ontstaan, en zonder belading en vouwwagen moesten de schijfremmen het kunnen houden. Bovendien hadden we de grootste afdaling gehad. De route naar Nederland zou voornamelijk 'plat' zijn. Interpolis ging akkoord met het plan: we konden een leenauto met trekhaak meekrijgen, Rineke en de kids zouden met bagage en vouwwagen daarmee terugreizen en ik zou de Volvo thuisbrengen. Enige probleem: de auto-met-trekhaak stond in Brive la Gaillarde, 192 kilometer zuidelijker.

"Anderhalf uur met de TGV," beloofde de vriendelijke man van S.O.S. International, de organisatie die namens Interpolis alles afhandelde, "en voor de reis naar het station en in Brive van het station naar het depot neemt u maar een taxi. We vergoeden alles." Een taxi? Het dichtsbijzijnde station was 40 kilometer ver weg! Geen probleem, verzekerde de verzekeraar. Rineke en ik besloten voor die rit toch maar de Volvo te pakken. Op het station van Gueret aangekomen stond er een rij voor het loket. Waarvoor werd ons niet duidelijk, want volgens het bord vertrok de eerstvolgende trein pas om 12:48 - en het was pas half twaalf. De dame van de SNCF tuurde op haar scherm en las de geplande reis voor: geen TGV, maar gewoon de trein. Tien voor een vertrek van Gueret, om twee uur in Limoges, iets na vier uur de trein naar Brives, aankomst even na zessen. Even na zessen?! Dat betekende een totale reistijd van ruim vijf uur - en dan nog terug met de auto, bijna tweehonderd kilometer...

De telefoniste van S.O.S. International vond dat ook wat gortig. "Huurt u maar een auto om naar Brive te rijden," stelde ze voor, "dan vergoeden we die kosten." Een half uur later stuurde ik een van Hertz gehuurde Fiat Punto zuidwaarts. Op naar Brive, binnendoor, zodat er ook nog wat te genieten viel. Per slot van rekening had ik vakantie! De Punto reed lekker pittig - dat was andere koek dan de zware zescylinder turbodiesel vrachtwagenmotor van de Volvo. De Punto begon pas te leven boven de drieduizend toeren, terwijl de Volvo eigenlijk nooit daarboven kwam... Het werd een aangenaam tochtje in een vlot autootje met lekker bijterige remmen, licht sturend, heerlijk over de bochtige wegen door de bossen rijdend, regelmatig het punt opzoekend waar het onderstuur van de Punto zich openbaarde.

Nadat ik de auto in Brive bij de Hertz-vestiging op het station had ingeleverd, bracht een taxi me naar de auto-met-trekhaak die klaarstond in een depot op een van de industriegebieden buiten de stad. 's Avonds om acht uur stuurde ik een Peugeot 307 de camping op - met trekhaak, maar in een tweedeurs uitvoering met slecht een fractie van de bagageruimte van onze trouwe Volvo 740 stationwagen. Ach, als de Volvo van de vouwwagen, een paar passagiers en een deel van de bagage verlost was, durfde ik de reis met het overschot van ons losbandige leven wel aan.

Naar de voorpagina | E-mail GJ | twee reacties

Reisgenoten

gravatar for roelant claerhout 12 jaar

ik doe een werk voor het vak frans en zoek foro’s van bergen zou u er mijn een beetje kunnen doorsturen meneer/mevrouw ?

roelant claerhout 12 jaar · 23-03-’07 16:52 · Reageer op roelant claerhout 12 jaar

gravatar for Gert Jan
In reactie op : Beste Roelant, je vindt veel foto’s van bergen in onze fotoalbums: kijk maar eens op http://www.kole.info/foto.html Vooral in de albums uit 2000, 2002, 2004 en 2005 kom je bergen tegen. Van de ronde heuvels in de Vogezen (2000) tot de scherpe vulkanische rotsen in Zuid-Frankrijk. Succes met je frans! Gert Jan ( E-mail ) (URL) · 23-03-’07 23:46 · Reageer op Gert Jan



Verder lezen?

Klik op een van onderstaande 'tags' (indien aanwezig) om snel andere artikelen over dat onderwerp op KolesQueeste te vinden.


Gebruik de interne zoekmachine om KolesQueeste te doorzoeken:


Gebruik Google om KolesQueeste of de rest van het Internet te doorzoeken:

Reageer

Word even een reisgenoot en geef uw reactie:

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Geautomatiseerde spam is een plaag, beantwoord daarom deze simpele vraag.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.

P.S. Wil je een eigen plaatje naast je reactie? Registreer je emailadres dan op Gravatar.com!