Relax!

Zondag 09 Mei 2004 om 18:19

Colder piepte zielig toen Rineke de deur achter zich sloot. Anders mag hij mee naar de kerk, dat wil zeggen - dan zit hij anderhalf uur te wachten in de auto, voor hij eruit mag om op het plein voor de Jeruzalemkerk zijn wekelijkse overdosis aandacht te scoren. Maar deze keer had ik ervoor gekozen om niet mee te gaan, en lekker te gaan wandelen. Colder mocht mee, maar nu nog niet. Eerst even m'n RSS bijlezen.


Een kwartiertje later liepen we samen over de IJsselsteinseweg. Colder had zich min of meer verzoend met de GentleLeader, een tuigje dat zijn bek dichtknijpt als hij aan de riem trekt. Trekt hij door, dan wordt zijn kop omgedraaid in de richting van de baas, waarmee de oorzaak van zijn plotselinge treklust uit beeld verdwijnt. En, primair dier als een hond is, daarmee is zijn interesse weer terug bij de baas. Die GentleLeader is niet zijn favoriet maar wel te overleven, zo leek hij te hebben besloten. Hij liep gedwee mee. Tot er een man in beeld kwam met een alpinopet en een voetenbankje.


Een voetenbankje, dat is zo'n midi-formaat hondje, de platte snuit verborgen achter lange lokken, veel te korte pootjes, de schoft twee maal breder dan hoog en ongeschikt voor enig doel - behalve dan als voetenbankje natuurlijk. We hebben er ooit eentje uit het asiel meegenomen voor een wandeling, Tinus heette hij. Alle vooroordelen die we voor dit merk konden hebben werden kernachtig samengebald in deze ene hond bevestigd. Spreekwoordelijk langharig werkschuw tuig, dat er na honderd meter demonstratief bij ging liggen. Genoeg gelopen voor vandaag. Niks voor ons. 'Voortaan lopen we jou en je soortgenoten voorbij', beloofden we hem voor we 'm terugbrachten.


Colder dacht daar anders over. Gretig sprong hij op het voetenbankje af. Een meter voor hij hem bereikte drukte ik de knop van de rollijn in en liet mijn arm meeveren, zodat hij toch nog vrij gedempt maar dessalniettemin onvermijdelijk en definitief tot stilstand kwam. Om hem te waarschuwen voor wat komen ging riep ik zijn naam, gevolgd door een vaderlijke vermaning: "Colder, relax!"


Colder voelde de lijnspanning opbouwen, de band om zijn snuit aantrekken en realiseerde zich dat z'n vrijheid beperkter was dan hij zich had ingebeeld. Uit pure frustratie rolde hij op zijn rug, poetste zijn snuit met zijn voorpoten (je kunt altijd proberen of die rare band eraf wil) en gaf de strijd op, plat op de grond en de poten gestrekt.


De man met de alpinopet zei in het voorbijgaan met nauwelijks verholen bewondering: "Wow, relax, dat is nog eens een commando..."

Naar de voorpagina | E-mail GJ | Geen reacties

Reisgenoten



Verder lezen?

Klik op een van onderstaande 'tags' (indien aanwezig) om snel andere artikelen over dat onderwerp op KolesQueeste te vinden.


Gebruik de interne zoekmachine om KolesQueeste te doorzoeken:


Gebruik Google om KolesQueeste of de rest van het Internet te doorzoeken:

Reageer

Word even een reisgenoot en geef uw reactie:

(optioneel veld)
(optioneel veld)
Geautomatiseerde spam is een plaag, beantwoord daarom deze simpele vraag.
Persoonlijke info onthouden?
Kleine lettertjes: Alle HTML-tags behalve <b> en <i> zullen uit je reactie worden verwijderd. Je maakt links door gewoon een URL of e-mailadres in te typen.

P.S. Wil je een eigen plaatje naast je reactie? Registreer je emailadres dan op Gravatar.com!